خسته ام از همگان ،باز به سویت ببرم نه شبی بلکه دمی ،بر سر کویت ببرم
روی من خاک کف پای تو ای جان جهان چشم بسته، دست و پا بسته مویت ببرم
در جهان هر که بود مست به بوی چمنی من شدم مست تو ای گل که ببویت ببرم
شرم دارم ز تو و از همه اعمالم ترسم ار بیش بمانم، آبرویت ببرم
ای همه آبرویم در گرو جده توست ساغر من بشکن، مست سبویت ببرم
ای که بیمار کند زلف و دو چشم و رویت من که بیمار تو ام، کشته رویت ببرم
وعده گاه من و تو خیمه سبزت باشد سالکم در ره تو ،عارف کویت ببرم
"عارف"